Przejdź do głównych treściPrzejdź do wyszukiwarkiPrzejdź do głównego menu
środa, 18 listopada 2026 15:55

Wspomnienie o śp. Dariuszu Lemańczyku - liderze zespołu "Mysomtacy"

Podziel się
Oceń

W swoim życiu byłem na dziesiątkach pogrzebów. Na niektórych z nich zdarzało mi się powiedzieć kilka słów o zmarłych. Jednak znacznie częściej wspominałem o nich poprzez słowo pisane. Z reguły żegnałem w ten sposób ludzi znacznie starszych ode mnie, których na dodatek znałem relatywnie krótko. Inaczej jest w przypadku śp. Dariusza Lemańczyka, który jest niemal moim rówieśnikiem. Na dodatek naszą znajomość można mierzyć w dziesiątkach lat, bo wychowywaliśmy się na jednej ulicy.

Niestety nie potrafię przywołać w pamięci naszego pierwszego spotkania. Pewnie było to na początku lat osiemdziesiątych XX wieku, bo wówczas moja rodzina zamieszkała jakieś 50 m od poniemieckiej kamienicy, w której mieszkał Darek. Pamięć podpowiada, że dużo w tym czasie graliśmy w piłkę nożną. Boiskiem była ulica, najpierw pełna błota, później pokryta żużlem. Bramkę wyznaczały cegłówki lub kamienie. Graliśmy też w starym parku, bo ze stadionu w tamym czasie zazwyczaj przeganiali. Oczywiście Darek reprezentował naszą ulicę w „oficjalnych” meczach z chłopakami z innych części miasta. Dzielnie bronił bramki, a czasami także kumpli z ulicy, bo z emocjami bywało w tym wieku różnie. 

Chodziliśmy także do tej samej szkoły. Jednak dopiero pod koniec podstawówki do jednej klasy. To z Darkiem wypite było pierwsze piwo podczas jednej z zabaw szkolnych. Nie pamiętam pełnego składu „degustatorów”, którzy raczyli się tym złocistym trunkiem obok budynku podstawówki. Za to doskonale przypominam sobie, że nakryła nas pani Jędrzejewska. Któryś z chłopaków rzucił, że pijemy „oranżadę” i wzięliśmy nogi za pas. Nie było za to żadnych konsekwencji, bo to była przyzwoita nauczycielka. Bywali jednak też i inni pedagodzy. Uczciwie trzeba przyznać, że nie byliśmy z Darkiem aniołami. Zdarzało nam się robić różne numery. Kto z ówczesnych pedagogów nam nie przylał? Jeszcze w 2023 roku licytowaliśmy się tymi nazwiskami. Zawsze jednak na dłużej zatrzymywaliśmy się przy jednym. Ów pedagog nosił w podstawówce ksywę „Hiszpan”. Do dziś pamiętam widok z sali nr 109. Darka szarpanego brutalnie za włosy, bo ktoś na nas doniósł. Oberwał wtedy niesłusznie, bo byliśmy kompletnie niewinni. Jacek nabroił, konsekwencje ponieśliśmy jednak w trójkę. Było wzywanie rodziców, apel przed całą szkołą i potępienie "naszego" niecnego  zachowania.

Z podstawówką łączy się też inny wspólny epizod. Mowa o grze na instrumentach muzycznych. W moim przypadku była to waltornia. U Darka ten katalog był znacznie szerszy. Zaczynał od werbla, potem był alt, tenor, puzon, saksofon, klarnet, w dorosłym już życiu do tego szerokiego katalogu dołączyły jeszcze instrumenty klawiszowe i gitara. Niestety w moim przypadku była to przelotna przygoda z muzyką, bo grałem tylko do końca podstawówki. Darek natomiast rozwijał się dalej w tym kierunku. Czasami grywał na saksofonie u mnie w piwnicy. Jeden z takich „koncertów” nagrał mój brat na „starego kasprzaka”. Do dziś pamięta „obudź się czarny Alibabo” w wykonaniu Darka Lemańczyka.

Po podstawówce nasze drogi rozeszły się nie tylko muzycznie. Dalej co prawda uczyliśmy się w Krajence, ale w moim przypadku było to technikum młynarskie, Darek wybrał zaś naukę stolarstwa. Utrzymywaliśmy jednak znajomość. Przykładem moje 18 urodziny. Darek był na nich oczywiście obecny. Co więcej, pomógł w ich organizacji, w tym w zaopatrzeniu w nieco mocniejsze trunki. Spirytus „Royal” mieszaliśmy z pepsi u jego sąsiada, który mieszkał piętro wyżej. Impreza trwała w moim domu do rana. Rzecz jasna rodzice o niczym nie wiedzieli.


Tych wspomnień związanych z Darkiem jest mnóstwo. Także w odniesieniu do późniejszych czasów, w których zapisaliśmy swoje karty w historii miasta Krajenka. I właśnie o nich należy wspomnieć w kontekście Darka. Niewątpliwie miał duszę społecznika. Potwierdza to jego zaangażowanie w działalność klubu sportowego Iskra Krajenka. Był m.in. jego sekretarzem. Zapewne niewiele osób wie, że również przez krótki czas piłkarzem (grał na pozycji bramkarza). Życie Darka to była jednak przede wszystkim muzyka. Zaczynał przygodę z nią już w czwartej klasie szkoły podstawowej. Mowa o orkiestrze dętej w Krajence, w której pierwsze szlify zdobywał pod kierunkiem śp. Józefa Dubińskiego. Występował razem z nią m.in. podczas uroczystości państwowych i kościelnych (np. pasterek). Sam również zakładał zespoły muzyczne. Ile wesel i zabaw odbyło się przy dźwiękach zespołu „Albatros”, którego był członkiem? Zapewne nikt nie potrafi tego zliczyć. Podobnie koncertów kapeli „Mysomtacy”, którą założył w 1995 roku i której był niekwestionowanym liderem. Do dziś to wizytówka Krajenki, w której to zadebiutowali w 1996 roku (festyn „Wielkopolski Burmistrz - Wójt Roku). Później były setki imprez na terenie całego kraju. W najlepszym roku, jak wspominał Darek, "Mysomtacy" zagrali 34 koncerty. Wystąpili też w radio i telewizji. Przykładem „ TV Trwam” z Torunia.

Ostatni raz widziałem się z Darkiem w grudniu na pogrzebie naszego sąsiada. Uroczystości żałobne zakończył pan Rutkowski słowami: pomódlmy się za tego spośród nas, którego Pan pierwszego przywoła do siebie. W życiu bym nie pomyślał, że to będzie właśnie Darek - dobry człowiek, wielki społecznik i porządny kolega. Jeszcze stosunkowo niedawno w wywiadzie prasowym żartował przecież, że chciałby dożyć stu lat i pobierać podwójną emeryturę. Na serio zaś dodał, że chciałby, żeby to, co stworzył z kolegami (kapela "Mysomtacy"), przetrwało, bo to już historia, element miejscowego krajobrazu. Oby tak się właśnie stało, bo to chyba będzie najlepsza forma upamiętnienia śp. Dariusza Lemańczyka, który odszedł do domu Pana w dniu 8 stycznia 2024 roku. 

Uroczystości pogrzebowe odbędą się 15 stycznia 2024 roku. Rozpocznie je różaniec (10:15) i Msza św. (godz. 11:00) w kościele św. Józefa. Poniżej publikuje nekrolog.

Rodzinie zmarłego składam wyrazy współczucia.

Piotr Janusz Tomasz


Napisz komentarz

Komentarze

Temperatura: 9°C Miasto: Złotów

Ciśnienie: 980 hPa
Wiatr: 15 km/h

Reklama Marcin Porzucek - Poseł na Sejm RP
KOMENTARZE
Autor komentarza: Kamil Treść komentarza: A zasmarkana męska chustka do nosa podoba Ci się? Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:45 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Kamil Treść komentarza: To idź pooglądaj psie kupy na osiedlu. tam zetkniesz się ze "sztuką" w sposób dosłowny! Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:43 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Kamil Treść komentarza: Teraz przestaję się dziwić, że ten młody bandzior tak postąpił. Widać, że w tej rodzinie coś nie stykało. Synek morderca bez sumienia, córka "tworzy" jakieś zwichnięte obrazy. Obrzydliwość. Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:40 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Warto się zapoznać Treść komentarza: Karol Nawrocki uzyskał doktorat z nauk humanistycznych na Uniwersytecie Gdańskim. Tematem jego rozprawy był „Opór społeczny wobec władzy komunistycznej w województwie elbląskim w latach 1976–1989”. Ukończył również prestiżowe studia podyplomowe International MBA in Strategy na Politechnice Gdańskiej. To nie jest człowiek z przypadku — to historyk, badacz, intelektualista z dorobkiem. Jest autorem i współautorem licznych publikacji książkowych oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych. W kraju znany był także jako ekspert programów historycznych TVP3 Gdańsk – „W świetle prawdy” oraz „Wojna i Pamięć”. Dla wielu — głos merytoryczny w czasach, gdy prawda historyczna coraz częściej bywa podporządkowywana politycznej poprawności. Podczas procedury sprawdzającej otrzymał dostęp do informacji niejawnych najwyższego stopnia — ściśle tajnych. Taka decyzja nie zapada z przypadku. Oznacza, że jego życiorys, kontakty, postawa i wiarygodność zostały sprawdzone w sposób znacznie dokładniejszy niż większość Polaków może sobie wyobrazić. Sejm wybrał go na prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, a Senat ten wybór zatwierdził. Ale Karol Nawrocki to nie tylko naukowiec zatopiony w archiwach. W 2004 roku, w barwach RKS Stoczniowiec, wywalczył pierwsze miejsce w strefowym turnieju pięściarskim o Puchar Polski dla juniorów w wadze 91 kg. Później był kapitanem drużyny piłkarskiej Ex Siedlce Gdańsk. Dyscyplina, hart ducha, charakter – to nie są dla niego puste słowa. Zajmował się także resocjalizacją osób skazanych, prowadząc zajęcia w zakładach karnych. Był członkiem Rady Dyplomacji Historycznej przy Ministrze Spraw Zagranicznych, a także uczestnikiem prestiżowego programu Departamentu Stanu USA – International Visitor Leadership Program (IVLP). Współtworzył międzynarodowy projekt wystawienniczy „Fighting and Suffering”, który w ponad 160 miejscach na świecie przypominał prawdę o Polsce i losie Polaków podczas II wojny światowej. Dzięki takim działaniom coraz trudniej jest dziś światu powtarzać kłamliwe sformułowania o „polskich obozach śmierci”. I tu dotykamy sedna. Te wybory – jakkolwiek by je formalnie nazwać – był zwykłą rywalizacją polityczną. To zderzenie dwóch wizji Polski. Dwóch światów. Jednego, który chce pamięci, prawdy, godności i niepodległości. I drugiego, który od lat próbuje zamazać przeszłość, rozmyć odpowiedzialność i zastąpić tożsamość narodu bezkształtną masą. To nie jest gra. To jest wojna o pamięć, o suwerenność, o przyszłość kolejnych pokoleń. Na taką wojnę może pójść tylko człowiek silny. Człowiek, który się nie cofnie. Który się nie przejęzyczy. Który nie będzie się tłumaczył Niemcom, Brukseli ani żadnej innej stolicy z tego, kim jest i skąd pochodzi. Karol Nawrocki właśnie takim człowiekiem jest. A skoro media boją się o nim mówić prawdy— tym bardziej powinniśmy zrobić to my. People don't talk about this openly. And that's a shame. SHARE THIS POST!!!!! Karol Nawrocki earned a PhD in Humanities from the University of Gdańsk. His doctoral dissertation focused on “Social Resistance to Communist Rule in the Elbląg Voivodeship between 1976 and 1989.” He also completed the prestigious postgraduate International MBA in Strategy program at Gdańsk University of Technology. He is not someone who came out of nowhere. He is a historian, researcher, and intellectual with an established academic record. He is the author and co-author of numerous books and dozens of academic articles. In Poland, he was also known as an expert on historical television programs broadcast by TVP3 Gdańsk, including “In the Light of Truth” and “War and Remembrance.” For many, he was a voice of expertise at a time when historical truth is increasingly being subordinated to political correctness. During the security clearance process, he was granted access to the highest level of classified information: TOP SECRET. Such a decision is not made lightly. It means that his background, contacts, conduct, and credibility were examined in far greater detail than most Poles could ever imagine. The Sejm elected him President of the Institute of National Remembrance, and the Senate approved that appointment. But Karol Nawrocki is not just a scholar buried in archives. In 2004, representing RKS Stoczniowiec, he won first place in a regional junior boxing tournament for the Polish Cup in the 91 kg weight category. Later, he served as captain of the Ex Siedlce Gdańsk football team. Discipline, resilience, and character are not just empty words to him. He was also involved in the rehabilitation of convicted offenders, conducting educational activities in prisons. He served as a member of the Council for Historical Diplomacy at the Ministry of Foreign Affairs and participated in the prestigious U.S. Department of State program, the International Visitor Leadership Program (IVLP). He co-created the international exhibition project “Fighting and Suffering,” which, at more than 160 locations around the world, has helped remind audiences of the truth about Poland and the fate of the Polish people during World War II. Thanks to initiatives like these, it is becoming increasingly difficult for the world to repeat the false expressions referring to “Polish death camps.” And this is where we get to the heart of the matter. These elections, whatever one chooses to call them formally, were simply a political contest. A clash between two visions of Poland. Two different worlds. One that stands for remembrance, truth, dignity, and independence. And another that has spent years trying to blur the past, dilute responsibility, and replace national identity with a shapeless mass. This is not a game. This is a war over memory, sovereignty, and the future of generations to come. Only a strong man can go into such a war. A man who will not back down. Who will not stumble over his words. Who will not feel obliged to explain to Germany, Brussels, or any other capital who he is and where he comes from. Karol Nawrocki is precisely that kind of man. And if the media are afraid to tell the truth about him, then all the more reason for us to do so. Wyświetl mniej Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:08 Źródło komentarza: Wyniki głosowania w wyborach na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w Gminie Złotów Autor komentarza: Anka Treść komentarza: A gdzie intymność, tajemnica kobiecości, dyskrecja? Okropna dosłowność bez liczenia się z innymi kobietami. Postawa, że tylko JA, JA wam pokażę. Egoizm, egocentryzm w czystej postaci popierany przez uczelnię utrzymywaną z naszych podatków!! Data dodania komentarza: 17.11.2026, 09:50 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Eva Latte Treść komentarza: To nie jest sztuka . To obrzydliwy prymityw . Jeszcze powinna namalować kupę jaką zrobiła po obiedzie . Data dodania komentarza: 16.11.2026, 21:02 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej