Przejdź do głównych treściPrzejdź do wyszukiwarkiPrzejdź do głównego menu
środa, 18 listopada 2026 14:13
W całej sprawie należy szukać drugiego dna, bo z pewnością nie chodzi w niej o walkę dwóch redakcji

Śmierć złotowskiego dziennikarza

Podziel się
Oceń

Ta historia nie powinna się wydarzyć. Stało się jednak inaczej. Dlaczego musiało dojść do tej tragedii? Tego rodzaju zdania standardowo zamieszczane są w materiałach dziennikarskich, które opisują dramatyczne wybory zaszczutych ludzi. Te internetowe uzupełniają komentarze czytelników. Rzecz jasna w zamieszczonych postach dominują wyrazy współczucia dla ofiar tzw. hejtu. Zdarzają się jednak wyjątki od tego schematu. Przykładem artykuł redaktora Mariusza Leszczyńskiego, którego bohaterem został dziennikarz portalu 77400.pl. Między innymi w odniesieniu do niego padły słowa "gruby" i "lokalny hejter". Podobny kierunek obrała także część internautów. Smutny finał tej historii był zatem tylko kwestią czasu.

Znam wielu ludzi, którzy mają trochę więcej kilogramów ode mnie. Przykładem kilkanaście pań, które, zgodnie z terminologią zastosowaną przez redaktora Leszczyńskiego, musiałbym nazwać "grubymi". Oczywiście nigdy tego nie zrobię, bo jestem przeciwnikiem stygmatyzowania osób z powodu posiadania mniejszej lub większej ilości kilogramów. Nie cierpię zatem na przypadłość, którą niektórzy naukowcy określają jako fatfobię, fatshaming i bodyshaming. A jak to jest w przypadku redaktora Leszczyńskiego? Na razie użył sformułowania "gruby" w odniesieniu do dziennikarza portalu 77400.pl. Niewykluczone jednak, że będzie konsekwentny i ten sam przymiot przypisze np. paniom z Koła Gospodyń Wiejskich, Koła Emerytów i Rencistów, Ochotniczej Straży Pożarnej, radnym itd. Oczywiście może też tego typu sformułowań zaniechać w swoich mediach. W takim przypadku będzie to jednak oznaczało, że w stosunku do Kamila Ceranowskiego (dziennikarz portalu 77400.pl) kierował się jedynie bardzo niskimi pobudkami, zwykłą złością.

Łapać złodzieja! Kto tak krzyczy najgłośniej? Z reguły sam złodziej. Ostatnio Mariusz Leszczyński obwieścił światu, że wyruszył na krucjatę i będzie toczył batalię z hejterami. Oczywiście nie stał się w ten sposób prekursorem walki z mową nienawiści w naszym regionie. Szlak przecierała wszak pani Katarzyna ze Złotowa, którą promowały m.in. należące do obecnej władzy media publiczne. Przypominam, że to właśnie ona "rzucała mięchem" w trakcie aborcyjnych spędów w Złotowie, jak na wytrawnego pedagoga przystało, otoczona wianuszkiem młodzieży. Mariuszowi Leszczyńskiemu jakoś te bluzgi wówczas specjalnie nie przeszkadzały. Poraził go za to wpis na FB "Nie polecam w Złotowie", który rzekomo zamieścił dziennikarz Kamil Ceranowski. To właśnie to uruchomiło wyrazy świętego oburzenia, które popłynęły z redakcji przy ulicy Wojska Polskiego.

Redaktor Leszczyński to wytrawny myśliwy. Taktykę praktykowaną w lasach, gdzie zapewne dla rozrywki pozbawia życia zwierzynę, tym razem przeniósł do internetu. Trzeba oddać, że "odstrzelił" Kamila Ceranowskiego koncertowo, bo jego artykuł podważył wiarygodność dziennikarską redaktora portalu 77400.pl. Trzeba jednak zauważyć, że bez tzw. lajków i udostępnień na FB nie byłoby końcowego sukcesu. Dlatego przyjrzałem się również "dzieciom z nagonki". Interesujący jest fakt, że znalazłem wśród nich wiele znanych postaci ze świata lokalnej polityki, którym dziennikarz Ceranowski zaszedł w różnym czasie za skórę. Między innymi radną Agnieszkę Jęsiek Barabasz, która także udostępniła na FB post portalu zlotowskie.pl. Swego czasu Pani Radna zasłynęła z tego, że chciała transmitować pogrzeby na telebimach, co w bardzo humorystycznej formie opisał portal 77400.pl. Ostatnio Wiceprzewodnicząca Rady Miejskiej porusza pupą w rytmie salsy, czym zresztą chwali się publicznie na FB. Może to i dobrze, że jakaś część ciała Pani Radnej zdradza aktywność. Kłopot jednak w tym, że falujące pośladki przyciągają wzrok internautów i dają tzw. osiągi. Dlatego, niestety, również post ze zlotowskie.pl spotkał się z dość dużym zainteresowaniem fanów pani Agnieszki. Obstawiam jednak, że nikt z "lajkujących" nie pokusił się o jego wnikliwe przeczytanie. Prosty dowód. Słowo "matrony", którego rzekomo użył dziennikarz Ceranowski w stosunku do bliżej nieznanych kobiet z pewnej fundacji, nie ma grama "hejtu"! Wystarczy sięgnąć do słownika. Matrona to wszak kobieta dostojna, stateczna i zachowująca czystość obyczajów. Co w tym obrażliwego? Przy okazji przypominam redaktorowi Leszczyńskiemu, że nadal nie przeprosił za przyrównanie mnie do psa. Kilkanaście tygodni temu byłem na pogrzebie śp. Janusza Szczerbiaka, o którym pisał, to co pisał. Kto to dziś pamięta? Kto pamięta o słynnym liście złotowskiego duchowieństwa w obronie swojego imienia? Można tak długo wymieniać.

Uczciwie przyznam, że nie widziałem postu na "Nie polecam w Złotowie", który rzekomo zamieścił dziennikarz Kamil Ceranowski. Dlatego posiłkuje się w swoim felietonie wpisem z fp FB złotowskie.pl, choć to nie jest dla mnie wiarygodne źródło informacji. Na dodatek to tzw. screeny, bo mam zablokowany dostęp do treści publikowanych przez redakcję tego portalu. Obstawiam, że to taka prewencyjna cenzura. Prawda wszak w oczy kole. Warto też podkreślić, że artykuł potraktowano wyjątkowo, bo został udostępniony bezpłatnie. Regułą jest bowiem, że na zlotowskie.pl płaci się za dostęp do treści. 

Oczywiście w całej sprawie należy szukać drugiego dna, bo z pewnością nie chodzi w niej o walkę dwóch redakcji, skromnego portalu 77400.pl (za którym nie stoi wsparcie finansowe ze strony samorządu i świata polityki) i potężnych mediów Mariusza Leszczyńskiego, w których ostatnio tak ładnie promują się, zapewne bezinteresownie po każdej ze stron, liderzy Prawa i Sprawiedliwości, z ministrem Niedzielskim na czele (to ten od covidowych zakazów, będzie kandydował jako "spadochroniarz" w naszym okręgu wyborczym). W celu odnalezienia "drugiego dna" wsłuchałem się w wypowiedzi pana Tobiasza Carewicza i Jego Mamy. Mówią oni krytycznie o działalności dwóch fundacji, które w naszym regionie traktowane są niczym święte krowy. Tak się składa, że przynajmniej jedna z nich ma ścisłe powiązania rodzinne z redaktorem Leszczyńskim, w którego mediach, zapewne tylko przypadkiem, coraz częściej pojawiają się politycy PiS. Wypowiedzi Tobiasza Carewicza i Jego Mamy można przeczytać/posłuchać na 77400.pl – portalu należącym do dziennikarza Kamila Ceranowskiego. I tu wszystko staje się jasne.

Na koniec pragnę wytłumaczyć nieco mylące wprowadzenie. Mogło ono wszak zasugerować, że ktoś umarł. Ukazałem w ten sposób mechanizm, który z takim sukcesem zastosowano w stosunku do dziennikarza Kamila Ceranowskiego, bo względnie wiele osób dało się nabrać, że został przyłapany na hejcie. Oczywiście dla lokalnego dziennikarza oznacza to pozbawienie wiarygodności i śmierć zawodową. Dlatego smutnym finałem tej historii stanie się poszukiwanie sprawiedliwości przed sądami. Kłopot w tym, że przez ostatnie 8 lat nie zostały one zreformowane nawet o milimetr. Stało się tak m.in. za sprawą ludzi, którzy bronili ich "niezawisłości" przed budynkiem Sądu Rejonowego w Złotowie. Pamiętam wiele twarzy. Między innymi prawnika, który przez lata związany był z pewną fundacją. Też zresztą myśliwy. Nie wróżę więc dziennikarzowi Kamilowi Ceranowskiemu sukcesu. Życzę jednak powodzenia. Wartością będzie nawet te kilka słów prawdy wypowiedziane na sali sądowej. Pozostaną one wszak w protokołach dla potomnych. Niech będą prawdziwym obrazem Doriana Gray-a z redakcji przy ulicy Wojska Polskiego. 

 Piotr Janusz Tomasz

(Krajenka)


Napisz komentarz

Komentarze

Temperatura: 10°C Miasto: Złotów

Ciśnienie: 981 hPa
Wiatr: 19 km/h

Reklama Marcin Porzucek - Poseł na Sejm RP
KOMENTARZE
Autor komentarza: Kamil Treść komentarza: A zasmarkana męska chustka do nosa podoba Ci się? Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:45 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Kamil Treść komentarza: To idź pooglądaj psie kupy na osiedlu. tam zetkniesz się ze "sztuką" w sposób dosłowny! Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:43 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Kamil Treść komentarza: Teraz przestaję się dziwić, że ten młody bandzior tak postąpił. Widać, że w tej rodzinie coś nie stykało. Synek morderca bez sumienia, córka "tworzy" jakieś zwichnięte obrazy. Obrzydliwość. Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:40 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Warto się zapoznać Treść komentarza: Karol Nawrocki uzyskał doktorat z nauk humanistycznych na Uniwersytecie Gdańskim. Tematem jego rozprawy był „Opór społeczny wobec władzy komunistycznej w województwie elbląskim w latach 1976–1989”. Ukończył również prestiżowe studia podyplomowe International MBA in Strategy na Politechnice Gdańskiej. To nie jest człowiek z przypadku — to historyk, badacz, intelektualista z dorobkiem. Jest autorem i współautorem licznych publikacji książkowych oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych. W kraju znany był także jako ekspert programów historycznych TVP3 Gdańsk – „W świetle prawdy” oraz „Wojna i Pamięć”. Dla wielu — głos merytoryczny w czasach, gdy prawda historyczna coraz częściej bywa podporządkowywana politycznej poprawności. Podczas procedury sprawdzającej otrzymał dostęp do informacji niejawnych najwyższego stopnia — ściśle tajnych. Taka decyzja nie zapada z przypadku. Oznacza, że jego życiorys, kontakty, postawa i wiarygodność zostały sprawdzone w sposób znacznie dokładniejszy niż większość Polaków może sobie wyobrazić. Sejm wybrał go na prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, a Senat ten wybór zatwierdził. Ale Karol Nawrocki to nie tylko naukowiec zatopiony w archiwach. W 2004 roku, w barwach RKS Stoczniowiec, wywalczył pierwsze miejsce w strefowym turnieju pięściarskim o Puchar Polski dla juniorów w wadze 91 kg. Później był kapitanem drużyny piłkarskiej Ex Siedlce Gdańsk. Dyscyplina, hart ducha, charakter – to nie są dla niego puste słowa. Zajmował się także resocjalizacją osób skazanych, prowadząc zajęcia w zakładach karnych. Był członkiem Rady Dyplomacji Historycznej przy Ministrze Spraw Zagranicznych, a także uczestnikiem prestiżowego programu Departamentu Stanu USA – International Visitor Leadership Program (IVLP). Współtworzył międzynarodowy projekt wystawienniczy „Fighting and Suffering”, który w ponad 160 miejscach na świecie przypominał prawdę o Polsce i losie Polaków podczas II wojny światowej. Dzięki takim działaniom coraz trudniej jest dziś światu powtarzać kłamliwe sformułowania o „polskich obozach śmierci”. I tu dotykamy sedna. Te wybory – jakkolwiek by je formalnie nazwać – był zwykłą rywalizacją polityczną. To zderzenie dwóch wizji Polski. Dwóch światów. Jednego, który chce pamięci, prawdy, godności i niepodległości. I drugiego, który od lat próbuje zamazać przeszłość, rozmyć odpowiedzialność i zastąpić tożsamość narodu bezkształtną masą. To nie jest gra. To jest wojna o pamięć, o suwerenność, o przyszłość kolejnych pokoleń. Na taką wojnę może pójść tylko człowiek silny. Człowiek, który się nie cofnie. Który się nie przejęzyczy. Który nie będzie się tłumaczył Niemcom, Brukseli ani żadnej innej stolicy z tego, kim jest i skąd pochodzi. Karol Nawrocki właśnie takim człowiekiem jest. A skoro media boją się o nim mówić prawdy— tym bardziej powinniśmy zrobić to my. People don't talk about this openly. And that's a shame. SHARE THIS POST!!!!! Karol Nawrocki earned a PhD in Humanities from the University of Gdańsk. His doctoral dissertation focused on “Social Resistance to Communist Rule in the Elbląg Voivodeship between 1976 and 1989.” He also completed the prestigious postgraduate International MBA in Strategy program at Gdańsk University of Technology. He is not someone who came out of nowhere. He is a historian, researcher, and intellectual with an established academic record. He is the author and co-author of numerous books and dozens of academic articles. In Poland, he was also known as an expert on historical television programs broadcast by TVP3 Gdańsk, including “In the Light of Truth” and “War and Remembrance.” For many, he was a voice of expertise at a time when historical truth is increasingly being subordinated to political correctness. During the security clearance process, he was granted access to the highest level of classified information: TOP SECRET. Such a decision is not made lightly. It means that his background, contacts, conduct, and credibility were examined in far greater detail than most Poles could ever imagine. The Sejm elected him President of the Institute of National Remembrance, and the Senate approved that appointment. But Karol Nawrocki is not just a scholar buried in archives. In 2004, representing RKS Stoczniowiec, he won first place in a regional junior boxing tournament for the Polish Cup in the 91 kg weight category. Later, he served as captain of the Ex Siedlce Gdańsk football team. Discipline, resilience, and character are not just empty words to him. He was also involved in the rehabilitation of convicted offenders, conducting educational activities in prisons. He served as a member of the Council for Historical Diplomacy at the Ministry of Foreign Affairs and participated in the prestigious U.S. Department of State program, the International Visitor Leadership Program (IVLP). He co-created the international exhibition project “Fighting and Suffering,” which, at more than 160 locations around the world, has helped remind audiences of the truth about Poland and the fate of the Polish people during World War II. Thanks to initiatives like these, it is becoming increasingly difficult for the world to repeat the false expressions referring to “Polish death camps.” And this is where we get to the heart of the matter. These elections, whatever one chooses to call them formally, were simply a political contest. A clash between two visions of Poland. Two different worlds. One that stands for remembrance, truth, dignity, and independence. And another that has spent years trying to blur the past, dilute responsibility, and replace national identity with a shapeless mass. This is not a game. This is a war over memory, sovereignty, and the future of generations to come. Only a strong man can go into such a war. A man who will not back down. Who will not stumble over his words. Who will not feel obliged to explain to Germany, Brussels, or any other capital who he is and where he comes from. Karol Nawrocki is precisely that kind of man. And if the media are afraid to tell the truth about him, then all the more reason for us to do so. Wyświetl mniej Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:08 Źródło komentarza: Wyniki głosowania w wyborach na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w Gminie Złotów Autor komentarza: Anka Treść komentarza: A gdzie intymność, tajemnica kobiecości, dyskrecja? Okropna dosłowność bez liczenia się z innymi kobietami. Postawa, że tylko JA, JA wam pokażę. Egoizm, egocentryzm w czystej postaci popierany przez uczelnię utrzymywaną z naszych podatków!! Data dodania komentarza: 17.11.2026, 09:50 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Eva Latte Treść komentarza: To nie jest sztuka . To obrzydliwy prymityw . Jeszcze powinna namalować kupę jaką zrobiła po obiedzie . Data dodania komentarza: 16.11.2026, 21:02 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej