Przejdź do głównych treściPrzejdź do wyszukiwarkiPrzejdź do głównego menu
środa, 18 listopada 2026 15:43

Ksiądz podróżnik - ks. Henryk Węgrzecki z Krajenki

Podziel się
Oceń

Biografie duchownych katolickich z Krajny są niezwykle ciekawe. W wielu przypadkach także niezwykle skomplikowane. Jedno jest pewne – godne poznania. Śmiało można bowiem powiedzieć, że w XX wieku biskupi, proboszczowie, wikariusze mieli ogromny wpływ na życie publiczne. Byli liderami, którzy niemal kierowali większymi lub mniejszymi społecznościami. Co ich cechowało? Odpowiedź jest dość prosta. Charyzma i estyma związana ze sprawowanym urzędem, z drugiej strony zaś charakterystyczne dla człowieka ułomności, bo przecież duchowni to także ludzie. Zadaniem piszącego jest zatem odpowiednio wyważyć słowa, by oddać prawdę o danej postaci. Dodatkowo odpowiednie zaakcentowanie czasów, w którym przyszło im żyć.

Henryk Węgrzecki urodził się 11 marca 1933 roku w Antonówce. Pierwsze lata życia spędził zaś w miejscowości Sienno położonej 17 kilometrów od Ostrowca Świętokrzyskiego. Rodzice, Paulina i Józef byli rolnikami.  Dzieciństwo Henryka Węgrzeckiego, tak jak i wielu jego rówieśników, przypadło na burzliwe czasy niemieckiej okupacji. „Nasz dom pełnił wówczas funkcje pośrednika” – wspominał po latach podczas naszej rozmowy - „partyzanci przychodzili zapytać o Niemców, jedli, pili i szli dalej”. Kiedyś ta szczodrobliwość o mało nie zakończyłaby się tragicznie dla rodziny Węgrzeckich. - „Mieliśmy wówczas dużo szczęścia” – opowiadał duchowny. "Gościliśmy w domu pięciu rosyjskich oficerów, byli to jedyni porządni Rosjanie, jakich spotkałem w życiu. Nieopodal zatrzymały się połączone oddziały wojsk niemieckich i ukraińskich. Część z nich udała się do naszej wioski po zaopatrzenie dla koni. Dzięki Bogu doszli tylko do sąsiada, po czym zawrócili. Gdyby przyszli do nas, Rosjanie na pewno by strzelali. Wiedzieli bowiem, że dla Józefa Stalina poddanie się jest równe zdradzie”.

Następni żołnierze radzieccy, mowa o tych frontowych, których niesłusznie nazywa się czasami „wyzwolicielami”, nie byli już tak kulturalni. Chcieli tylko "wodku, doczku i sało". Brudni, pijani, nierozróżniający granicy między Polską a Niemcami gwałcili i grabili. Nie ominęli także rodziny Węgrzeckich, zabierając cały dobytek. Armia Czerwona jednak nie tylko kradła i niszczyła, niosła ze sobą jeszcze coś znacznie gorszego – zarazę komunizmu, ideologię wywodzącą się od Marksa i równie ludobójczą jak narodowy-socjalizm.

W tym miejscu krótka dygresja. Trzeba bowiem przypomnieć, że lata 1944-56. ubiegłego stulecia to szczególny okres w dziejach Polski. Antykomunistyczni Powstańcy ginęli w walce bądź mordowani byli w ubeckich kazamatach. Terror, na wzór sowiecki, dotykał również ludzi niezaangażowanych w ruch oporu. Mnożyły się procesy związane ze sfingowanymi spiskami, sabotażami i szpiegostwem. Prześladowania uderzyły również w fundament polskości – wiarę katolicką. Między innymi w latach 1945-53 zamordowano 37 kapłanów (m.in. ks. Władysława Gurgacza), około 300 zesłano, 700 uwięziono, a 900 wypędzono z macierzystych parafii. Trzeba podkreślić, że władza ludowa nie bała się wówczas podnieść ręki nawet na najwyższego dostojnika kościelnego w Polsce - księdza kardynała Stefana Wyszyńskiego (został aresztowany we wrześniu 1953 roku).

Zaraz po ukończeniu liceum, Henryk Węgrzecki przez blisko rok pracował fizycznie w Powiatowym Ośrodku Maszynowym w Lipsku. Następnie, mimo tak niekorzystnego czasu dla Kościoła, wstąpił do seminarium duchownego w Gorzowie (10 IX 1953 roku). Święcenia kapłańskie otrzymał 20 grudnia 1958 roku, a już 8 stycznia 1959 udał się na swoją pierwszą parafię do Kalisza Pomorskiego. Później pełnił posługę wikariusza w Człuchowie, Siedlisku (powiat Trzcianka), Łobzie, Miastku i Lęborku. Pierwsze probostwo objął w Choczewie. Później było Ubowo, objęte na skutek reformy diecezji, a następnie od 16 lipca 1974 roku parafia w Krajence.

Ksiądz Węgrzecki miał to szczęście w życiu, że obejmował parafie niemal zawsze po silnych osobowościach. Tak było w Choczewie, w którym miejscowego proboszcza lokalne władze ludowe uznały za "persona non grata", jak też w Krajence, gdzie objął probostwo po księdzu generale Bernardzie Wituckim - bohaterze francuskiego ruchu oporu, polskim patriocie, którego głos płynący z Radia Wolna Europa krzepił serca Polaków w latach komunistycznego terroru.

Niewątpliwie postawa poprzedników musiała zobowiązywać do określonego zachowania. Trzeba jednak podkreślić, że w biografii księdza Henryka pojawiają się również znaki zapytania, które nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że przez całe życie był wrogo nastawiony wobec władzy nadanej przez Moskwę. Dotyczy to głównie pierwszych lat sprawowania posługi kapłańskiej.

Na ukształtowanie się jego poglądów, bo niewątpliwie od połowy lat 70. był zdeklarowanym antykomunistą, wpływ miały zapewne osobiste przeżycia. Nie było bowiem wydarzenia w najnowszej historii, którego nie byłby naocznym świadkiem. Powstania w Poznaniu 1956 roku mało nie przypłacił życiem, kiedy to na dworcu kolejowym strzelał na oślep sowiecki żołnierz. Był w Warszawie w 1968 roku podczas demonstracji studenckich, a także na Wybrzeżu, gdzie w grudniu 1970 roku rękami polskich „quislingów” zdławiono krwawo bunt robotniczy. Miał wreszcie, jako młody wikariusz, bezpośrednie kontakty z oficerami SB. Charakter tych spotkań wymaga szerszego omówienia.

Ożywione zainteresowanie „bezpieki” ks. Węgrzeckim rozpoczęło się pod koniec 1960 roku. Powód możemy odnaleźć w jednym z raportów. Czytamy w nim „odnotowano (ze strony ks. Węgrzeckiego) liczne fakty szkalowania osób pełniących funkcje publiczne i nieprzychylny, wrogi stosunek do obecnej rzeczywistości (tj. komunizmu)”. Ponadto mowa o „samowolnych zbiórkach” na rzecz Kościoła oraz „organizowanych pielgrzymkach do Cudownego Obrazu”. Należy podkreślić, że za tego rodzaju „wykroczenia” ks. Węgrzecki był wielokrotnie karany grzywną.

Postawa duchownego spowodowała, że bezpieka (obok obserwacji) rozpoczęła poszukiwania tzw. " haka”. Fakt, że w zbiorach IPN znajduje się sygnatura Sz 00123/2705, opisana jako „Teczka Personalna Tajnego Współpracownika ps. „Clara” dotycząca Henryka Węgrzeckiego”, może sugerować, że go znalazła. Według dokumentów wytworzonych przez Służbę Bezpieczeństwa, ks. Węgrzecki został informatorem SB 24 maja 1961 roku. Oczywiście do zakresu jego ewentualnej współpracy należy podchodzić z dużym dystansem. Pozostawione dokumenty wymagają bowiem wnikliwych badań. Dlatego na tym etapie nie można napisać, że poprzez swoje kontakty z funkcjonariuszami bezpieczeństwa ks. Węgrzecki skrzywdził kogokolwiek. W tym kontekście chciałbym jeszcze wspomnieć, że podczas naszej ostatniej rozmowy, która miała miejsce w 2004 roku, duchowny zapewniał mnie, że niczego nie podpisywał, a informacje których udzielał w trakcie rozmów z funkcjonariuszami były zawsze ogólnikowe. Warto także zauważyć, że w okresie „kontaktów” z bezpieką ks. Węgrzecki dalej występował przeciw władzy ludowej. Tak było chociażby w Łobzie w sierpniu 1964 roku, kiedy to za „rozpowszechnianie wiadomości mogących wyrządzić szkodę interesom PRL” prokurator Jarosiński wszczął przeciwko niemu dochodzenie. Na koniec tego wątku należy mocno zaakcentować, że w dokumentach wytworzonych przez SB zawarta jest informacja, że ks. Węgrzecki sam zerwał „współpracę” z funkcjonariuszami SB. Miało to miejsce 17 listopada 1967 roku (pełnił wówczas posługę w Miastku).

16 lipca 1974 roku Henryk Węgrzecki objął funkcję proboszcza w Krajence. W tej miejscowości przebywał najdłużej w okresie swojej duchownej kariery. W pamięci wielu parafian zapisał się przede wszystkim jako mówca, który z ogromną determinacją piętnował rządy komunistów w Polsce. - „Mówiłem prawdę, nigdy się nie bałem” - tak wspominał swoje kazania o szczególnie mocnym brzmieniu w latach 80. Zaznaczał jednocześnie, że nie uprawiał polityki z ambony. - „To były sprawy czysto moralne, gdy ktoś grzeszył, to ja po prostu o tym mówiłem. Gdy powiedziałem, że Urban kłamie, to wskazywałem, że popełnia grzech, jakim jest kłamstwo, a nie zajmowałem się polityką. Do prawdy jest każdy zobowiązany" – podkreślał ksiądz Węgrzecki. Odważne słowa w kościołach św. Anny i św. Józefa w Krajence rozbrzmiewały w okresie "Karnawału Solidarności". Szczególnie mocno od grudnia 1981 roku, kiedy to komuniści wprowadzili stan wojenny. Wybrzmiały one też jesienią 1984 roku. Wówczas to w bestialski sposób komuniści zamordowali ks. Jerzego Popiełuszkę. Należy podkreślić, że nie była to ich ostatnia ofiara.  W 1989 roku pozbawili życia ks. Zycha, ks. Suchowolca i ks. Niedzielaka. Przeszkody nie stanowiły dla nich granice ówczesnej Polski. Przykładem otrucie ks. Franciszka Blachnickiego, które miało miejsce w 1987 roku na terytorium Niemiec.

Tak radykalnych kroków nie podjęto wobec księdza Węgrzeckiego. Funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa ograniczyli swoją aktywność wobec niego do różnego rodzaju działań operacyjnych. Szczególnie aktywni w tym zakresie byli dwaj funkcjonariusze SB z Piły: Dąbrowski i Karygowski. Pierwszy z nich próbował zwerbować księdza wikariusza Błachuckiego na współpracownika SB, by w ten sposób zapewnić sobie źródło informacji na plebanii. Dzięki stanowczości proboszcza Węgrzeckiego oraz postawie samego wikariusza działania te nie powiodły się. Drugi z wymienionych funkcjonariuszy zajmował się nagrywaniem księdza. Nie był jednak najlepszy w tej dziedzinie i szybko został zdemaskowany. Wiąże się z tym pewna anegdota. Funkcjonariusz SB przystępując do nagrywania w kościele stanął bowiem za blisko głośników, powodując tak mocne sprzężenie, że ksiądz Węgrzecki musiał przerwać kazanie. Z ambony spokojnie nakazał funkcjonariuszowi SB wyłączyć mikrofon, bo to mu przeszkadza w odprawianiu mszy. Po tej wpadce Karygowski przestał pojawiać się w Krajence. Poza wymienionymi czynnościami funkcjonariusze podejmowali typowe esbeckie metody "umilające życie”: wzywanie na rozmowy, odmawianie wydania paszportu, itp.

Trzeba również wspomnieć, że nie najlepiej układały się stosunki proboszcza Węgrzeckiego z krajeńskimi prominentami. Polem starcia była m.in. sprawa budowy domu pogrzebowego w Krajence. Lokalni komuniści upierali się przy lokalizacji na cmentarzu (ich postawa przyczyniła się do opóźnienia budowy o kilka lat!). Natomiast ks. Węgrzecki zamierzał zrealizować inwestycję przy kościele św. Anny. Miał przy tym ukryty cel, chciał bowiem przy okazji wybudować salkę katechetyczną. W tym miejscu kolejna dygresja. Trzeba bowiem przypomnieć młodszym czytelnikom, że w PRL-u lekcje religii nie odbywały się w szkołach. Co więcej, wielu pedagogów zwalczało katolicyzm! Na egzekutywach Komitetu Miejsko-Gminnego PZPR w Krajence padały słowa ubolewania, np. z powodu faktu ”uczestnictwa młodzieży szkolnej” (podczas wycieczek) w nabożeństwach religijnych! Te słowa wypowiadali nauczyciele! Dodam, że zostałem pobity przez jednego z krajeńskim „wykładowców” na początku tzw. transformacji ustrojowej. Powodem agresji był zamiar opuszczenia zajęć i chęć uczestnictwa w nabożeństwie w Górce Klasztornej.

Ostatecznie, po wielu latach batalii i doświadczeniu licznych szykan, ks. Węgrzecki dopiął celu. Salka katechetyczna i dom pogrzebowy powstały przy kościele św. Anny Podczas naszej rozmowy, która odbyła się w 2004 roku w Rzeczenicy, z dumą opowiadał o kulisach budowy. Mówił, że świetnie sobie radził z władzami lokalnymi i bezsensownością obowiązujących wówczas przepisów prawnych (między innymi, by wyjednać zgodę na rozpoczęcie budowy salki katechetycznej, działo się to w czasach obowiązywania stanu wojennego w PRL, posłużył się fortelem, wskazując, że celem inwestycji jest jedynie dom pogrzebowy). Realizując inwestycję ksiądz Węgrzecki zmagał się ponadto z powszechnie występującą reglamentacją towarów. - „Grożono mi wówczas więzieniem za to, że zamiast 6 ton cementu, na które miałem przydział kupiłem 16. Ostatecznie jednak, po około dwóch godzinach przesłuchania, wypuszczono mnie” – wspominał.

Salka katechetyczna i dom pogrzebowy powstały w ciągu zaledwie jednego roku. Gotowych do pracy nigdy nie brakowało. Zawsze było od 20 do 30 osób do pomocy. Poza tym inwestycję chętnie wspomagały władze miejscowego tartaku (rodzina Kokowskich), zaopatrując w potrzebne materiały. Należy nadmienić, że bilans pobytu księdza w Krajence to ponadto: remont plebanii, kościoła św. Józefa, zabytkowej dzwonnicy (zniknęła w niewyjaśnionych okolicznościach kilka lat później) oraz gruntowne odrestaurowanie kościoła św. Anny (w czasach szalejącej inflacji).

Podczas mojej ostatniej rozmowy z ks. Węgrzeckim dowiedziałem się także o donosach, które składano na niego do instytucji państwowych/partyjnych w okresie PRL-u. Duchowny przedłożył nawet teczkę dokumentów na dowód oraz wymienił nazwiska osób, które denuncjowały na niego w czasach komuny. Chichotem historii jest to, że już w III Rzeczpospolitej, byli prominentni działacze partii komunistycznej w Krajence, którzy stali się gorliwymi katolikami, przyczynili się do opuszczenia przez niego parafii. Był to też specyficzny prezent z okazji 25 lecia pobytu duchownego w Krajence. „Rokosz” części parafian miał wielopłaszczyznowe podłoże. Powoływali się na obronę kościelnego (który został przez proboszcza zwolniony), stawali murem za przeniesionym wikarym (którego postawa wzbudzała wątpliwości proboszcza), zgłaszali całe litanie zarzutów etycznych pod adresem ks. Węgrzeckiego. Tego rodzaju postawa niektórych parafian stała się oczywiście „pożywką” dla mediów. Między innymi gazeta, której właścicielem jest Mariusz Leszczyński, poświęciła konfliktowi wiele miejsca. Nie trudno zgadnąć z jakiego powodu i z jakim przekazem.

Ksiądz Henryk Węgrzecki został zmuszony do opuszczenia Krajenki w 1999 roku. Tuż przed odejściem, w pełnym emocji kazaniu (wygłoszonym w kościele św. Józefa), „podziękował” z nazwiska ”parafianom”, którzy najaktywniej o to zabiegali. Już po latach, gdy miałem okazję z nim rozmawiać, spokojnie stwierdził, że wybacza tym i innym osobom . Zwierzył się też przy okazji, że tak naprawdę był zmęczony trwającą nagonką i chciał odejść z Krajenki. Powiedział również, że zna prawdziwe kulisy swojego przeniesienia, związany jest jednak tajemnicą spowiedzi. Warto nadmienić, że wyjazd ks Węgrzeckiego do Rzeczenicy (1999 rok) nie ostudził emocji wśród parafian. Przykładem mój artykuł na jego temat, który pojawił się w Tygodniku Okolice w 2004 roku. Niektórzy mieszkańcy Krajenki podejmowali różne działania, których celem było zablokowanie jego ukazania się w lokalnej prasie! Czynili tak mimo faktu, że skupiłem się na przedstawieniu całokształtu posługi kapłańskiej ks. Węgrzeckiego i całkowicie pominąłem wątek konfliktu z częścią parafian. Krytyczne słowa pod moim adresem padły także ze strony „ludzi Kościoła”. Przykładem ks. proboszcz Józef Pietras (następca ks. Węgrzeckiego), który nie szczędził cierpkich słów pod moim adresem. Dlaczego? Tłumaczę to sobie tym, że „część parafian”, ta która z dumą dzierżyła kiedyś legitymacje PZPR, musiała mieć na to wpływ.

Na koniec artykułu chciałbym wspomnieć o pewnej pasji ks. Henryka Węgrzeckiego. Mowa o podróżach. Upadek komunizmu sprawił, że zwiedził praktycznie całą Europę, północną Afrykę oraz zachodnie rubieże Azji. Należy podkreślić, że podróżowanie po świecie zawsze łączył z posługą kapłańską. Między innymi w miejscowości Coimbra (Portugalia) odprawiał mszę świętą, na której obecna była siostra Łucja, jedna z trojga rodzeństwa - świadków objawienia w Fatimie. Miał także Mszę świętą i kazanie na górze Tabor (tradycja sięgająca IV w. wiąże z nią opisywaną w Ewangelii scenę Przemienienia Pańskiego). Modlił się nawet w muzułmańskim meczecie. Marzeniem księdza , którego nie udało mu się zrealizować, była podróż na wschód, na dalekie rubieże Rosji.

26 listopada 2005 r. ks. Henryk Węgrzecki przeszedł na emeryturę. Zamieszkał w Słupsku. Zmarł w tej miejscowości 15 listopada 2009 r. w wyniku powikłań po grypie. Ciało spoczęło 21 listopada 2009 roku w Siennie (koło Ostrowca Świętokrzyskiego) – jego rodzinnej miejscowości.

Ksiądz Henryk Węgrzecki był znakomitym administratorem, szczególnie w Krajence. Ocena musi być tak jednoznaczna w oparciu o czasy (komunizm wrogi Kościołowi) i dokonania w parafii (wspomniane wyżej remonty). Był również dobrym księdzem, bo przecież wywiązywał się ze swoich obowiązków. Msze św., chrzty, pogrzeby, śluby, posługi chorym można liczyć w tysiące. Posiadał także umiejętność mobilizowania parafian. Na przykład kościoły w Krajence były wypełnione podczas nabożeństw, a ostatnie miejsca siedzące trzeba było zajmować najdalej 20 minut przed ich rozpoczęciem. W pracach fizycznych na rzecz parafii (np. budowa salki) uczestniczyło dziesiątki osób. To także jego zasługa! Potrafił również, grając często na niskich pobudkach niektórych parafian, zmobilizować ich do datków na rzecz Kościoła. Nawet najbardziej skąpi mieszkańcy Krajenki zanosili bowiem koperty na plebanię, by móc z dumą usłyszeć swoje nazwiska (i podziękowanie za hojny datek) podczas niedzielnej Mszy. Trzeba też nadmienić, że znakomicie przygotowywał dzieci i młodzież do przyjęcia Sakramentów Świętych (np. Bierzmowania). W życiu publicznym, jako obywatel Krajenki, był aktywny. W tym przypadku ocena jego postawy nie jest już jednak tak jednoznaczna. Przykładem antykomunistyczne deklaracje ks. Węgrzeckiego i... jednoczesne utrzymywanie bliskich kontaktów osobistych z niektórymi działaczami partii komunistycznej). Na koniec pozostaje ocena całokształtu życia Henryka Węgrzeckiego. Tej powinien dokonać Czytelnik obiektywny, bo tylko taki pamięta o zasadzie, że kto jest bez winy...

 

źródła:

materiały znajdujące się w Archiwum IPN

zbiory własne autora


Napisz komentarz

Komentarze

Temperatura: 9°C Miasto: Złotów

Ciśnienie: 980 hPa
Wiatr: 15 km/h

Reklama Marcin Porzucek - Poseł na Sejm RP
KOMENTARZE
Autor komentarza: Kamil Treść komentarza: A zasmarkana męska chustka do nosa podoba Ci się? Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:45 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Kamil Treść komentarza: To idź pooglądaj psie kupy na osiedlu. tam zetkniesz się ze "sztuką" w sposób dosłowny! Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:43 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Kamil Treść komentarza: Teraz przestaję się dziwić, że ten młody bandzior tak postąpił. Widać, że w tej rodzinie coś nie stykało. Synek morderca bez sumienia, córka "tworzy" jakieś zwichnięte obrazy. Obrzydliwość. Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:40 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Warto się zapoznać Treść komentarza: Karol Nawrocki uzyskał doktorat z nauk humanistycznych na Uniwersytecie Gdańskim. Tematem jego rozprawy był „Opór społeczny wobec władzy komunistycznej w województwie elbląskim w latach 1976–1989”. Ukończył również prestiżowe studia podyplomowe International MBA in Strategy na Politechnice Gdańskiej. To nie jest człowiek z przypadku — to historyk, badacz, intelektualista z dorobkiem. Jest autorem i współautorem licznych publikacji książkowych oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych. W kraju znany był także jako ekspert programów historycznych TVP3 Gdańsk – „W świetle prawdy” oraz „Wojna i Pamięć”. Dla wielu — głos merytoryczny w czasach, gdy prawda historyczna coraz częściej bywa podporządkowywana politycznej poprawności. Podczas procedury sprawdzającej otrzymał dostęp do informacji niejawnych najwyższego stopnia — ściśle tajnych. Taka decyzja nie zapada z przypadku. Oznacza, że jego życiorys, kontakty, postawa i wiarygodność zostały sprawdzone w sposób znacznie dokładniejszy niż większość Polaków może sobie wyobrazić. Sejm wybrał go na prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, a Senat ten wybór zatwierdził. Ale Karol Nawrocki to nie tylko naukowiec zatopiony w archiwach. W 2004 roku, w barwach RKS Stoczniowiec, wywalczył pierwsze miejsce w strefowym turnieju pięściarskim o Puchar Polski dla juniorów w wadze 91 kg. Później był kapitanem drużyny piłkarskiej Ex Siedlce Gdańsk. Dyscyplina, hart ducha, charakter – to nie są dla niego puste słowa. Zajmował się także resocjalizacją osób skazanych, prowadząc zajęcia w zakładach karnych. Był członkiem Rady Dyplomacji Historycznej przy Ministrze Spraw Zagranicznych, a także uczestnikiem prestiżowego programu Departamentu Stanu USA – International Visitor Leadership Program (IVLP). Współtworzył międzynarodowy projekt wystawienniczy „Fighting and Suffering”, który w ponad 160 miejscach na świecie przypominał prawdę o Polsce i losie Polaków podczas II wojny światowej. Dzięki takim działaniom coraz trudniej jest dziś światu powtarzać kłamliwe sformułowania o „polskich obozach śmierci”. I tu dotykamy sedna. Te wybory – jakkolwiek by je formalnie nazwać – był zwykłą rywalizacją polityczną. To zderzenie dwóch wizji Polski. Dwóch światów. Jednego, który chce pamięci, prawdy, godności i niepodległości. I drugiego, który od lat próbuje zamazać przeszłość, rozmyć odpowiedzialność i zastąpić tożsamość narodu bezkształtną masą. To nie jest gra. To jest wojna o pamięć, o suwerenność, o przyszłość kolejnych pokoleń. Na taką wojnę może pójść tylko człowiek silny. Człowiek, który się nie cofnie. Który się nie przejęzyczy. Który nie będzie się tłumaczył Niemcom, Brukseli ani żadnej innej stolicy z tego, kim jest i skąd pochodzi. Karol Nawrocki właśnie takim człowiekiem jest. A skoro media boją się o nim mówić prawdy— tym bardziej powinniśmy zrobić to my. People don't talk about this openly. And that's a shame. SHARE THIS POST!!!!! Karol Nawrocki earned a PhD in Humanities from the University of Gdańsk. His doctoral dissertation focused on “Social Resistance to Communist Rule in the Elbląg Voivodeship between 1976 and 1989.” He also completed the prestigious postgraduate International MBA in Strategy program at Gdańsk University of Technology. He is not someone who came out of nowhere. He is a historian, researcher, and intellectual with an established academic record. He is the author and co-author of numerous books and dozens of academic articles. In Poland, he was also known as an expert on historical television programs broadcast by TVP3 Gdańsk, including “In the Light of Truth” and “War and Remembrance.” For many, he was a voice of expertise at a time when historical truth is increasingly being subordinated to political correctness. During the security clearance process, he was granted access to the highest level of classified information: TOP SECRET. Such a decision is not made lightly. It means that his background, contacts, conduct, and credibility were examined in far greater detail than most Poles could ever imagine. The Sejm elected him President of the Institute of National Remembrance, and the Senate approved that appointment. But Karol Nawrocki is not just a scholar buried in archives. In 2004, representing RKS Stoczniowiec, he won first place in a regional junior boxing tournament for the Polish Cup in the 91 kg weight category. Later, he served as captain of the Ex Siedlce Gdańsk football team. Discipline, resilience, and character are not just empty words to him. He was also involved in the rehabilitation of convicted offenders, conducting educational activities in prisons. He served as a member of the Council for Historical Diplomacy at the Ministry of Foreign Affairs and participated in the prestigious U.S. Department of State program, the International Visitor Leadership Program (IVLP). He co-created the international exhibition project “Fighting and Suffering,” which, at more than 160 locations around the world, has helped remind audiences of the truth about Poland and the fate of the Polish people during World War II. Thanks to initiatives like these, it is becoming increasingly difficult for the world to repeat the false expressions referring to “Polish death camps.” And this is where we get to the heart of the matter. These elections, whatever one chooses to call them formally, were simply a political contest. A clash between two visions of Poland. Two different worlds. One that stands for remembrance, truth, dignity, and independence. And another that has spent years trying to blur the past, dilute responsibility, and replace national identity with a shapeless mass. This is not a game. This is a war over memory, sovereignty, and the future of generations to come. Only a strong man can go into such a war. A man who will not back down. Who will not stumble over his words. Who will not feel obliged to explain to Germany, Brussels, or any other capital who he is and where he comes from. Karol Nawrocki is precisely that kind of man. And if the media are afraid to tell the truth about him, then all the more reason for us to do so. Wyświetl mniej Data dodania komentarza: 18.11.2026, 11:08 Źródło komentarza: Wyniki głosowania w wyborach na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w Gminie Złotów Autor komentarza: Anka Treść komentarza: A gdzie intymność, tajemnica kobiecości, dyskrecja? Okropna dosłowność bez liczenia się z innymi kobietami. Postawa, że tylko JA, JA wam pokażę. Egoizm, egocentryzm w czystej postaci popierany przez uczelnię utrzymywaną z naszych podatków!! Data dodania komentarza: 17.11.2026, 09:50 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej Autor komentarza: Eva Latte Treść komentarza: To nie jest sztuka . To obrzydliwy prymityw . Jeszcze powinna namalować kupę jaką zrobiła po obiedzie . Data dodania komentarza: 16.11.2026, 21:02 Źródło komentarza: Acne vulgaris Wernisaż wystawy Magdaleny Oksińskiej